Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

bilgimi,sömürdün çaldın emeğimi.
utan!
bir de Tanrının adı eksik olmaz ağzından,
şaşıyorum, o ise gerçek yaratan,
nasıl yakıştırdı seni, kendine kulum diye?

Küskünlük,
Bu mu?
Aldığın havaya, yürüdüğün yola,
Yaşama,
Dalda yaprağa, toprakta karıncaya,
Kafan mı karışık, yoksa,

evimde balım yok, hasta babam var
kurşunum yok, kurşun gibi kinim var
hiç korkum yok, usumdan bir zırhım var
ihtimal yok, kuşkusuz bir zafer var!

artık tembele yok, terleyene var

Kuşluk vakti çıktık yola,
Ne başımızda sevda,
Ne yanımızda bi lokma,
Tutunacak dalımız da yoktu,
Aslın da,
Hiç bi şey de aramıyorduk.

"Sürekli kullanacağı diye bi şey yok ki "
Anladın mı?
Ister anla, istersen anlama.
Salak
malak
Falan filan

Zamanıdır,
Toplayıp sokaklar boyunca gölgeleri,
Salmak,
Gün ışığını,
Karanlık dehlizlerin içine,
Aydınlansın diye,

Lağım patladı
Sokakları sardı pis koku
Caddeleri sardı pis koku
Bütün şehirleri sardı pis koku
Köyleri kasabaları bütün memeleketi sardı pis koku
Yetmedi

kösüre
balta
çam
buna nasıl dayanır orman
söylemek kolay bu üç sözü
anası

yapmadığımız
ne kaldı
dünya

hizmetkarlık, uşaklık
paşalık, poşalık

korkudan sonra
korkuda korktu
kapı ardında ölüm mahkumu
görür anahtar deliğinden
sızan ışığın hayırsız lığını
bu