Sana Kalan Yerim Şiiri - Gece Gözlü

SANA KALAN YERİM

Seni sevmek,
bir gecenin koynunda
adı konmamış bir yıldızı beklemek gibi…

Ne geleceğini bilerek,
ne de vazgeçmeyi becererek.
Sen geldin,
kalbimin en suskun yerine dokundun.
Ben yıllardır kimseye açmadığım kapıları
bir tek sana araladım.

Meğer insan,
en çok güvendiği yerde savunmasız kalırmış.
Gözlerin değdiğinde gözlerime,
dünya bir anlığına sustu.
Ben o sessizlikte
sana söyleyemediğim bütün cümleleri
kalbimle söyledim.

Sen benim
yarım kalmış bütün şiirlerimin
son dizesiydin.
Adını yazmadım hiçbir yere;
Kimi isimler
kâğıda değil,
ömre yazılır.

Bir gün gidersen
ardından koşmam belki…
senden sonra hiçbir yol
beni eskisi kadar uzağa götürmez.

insan bazen
birini kaybetmez;
onunla birlikte
kendinden bir parçayı da uğurlar.

sen…
Benden ne aldıysan al,
bir şeyi götüremezsin:
Sana ayrılmış o yeri
kalbimden söküp atamam.

Çoğu sevdalar bitmez sevgilim,
yalnızca susar…
ben seni
ömrümün en derin yerinde
susarak sevmeye devam ederim.

belki bir gece,
her şeyden yorulup
başını gökyüzüne kaldırdığında
bir yıldız diğerlerinden daha sessiz yanacak.

İşte o benim sana söyleyemediğim
son cümlem olacak.
ben seni
öyle sıradan sevmedim.

Bir hevesin peşinden gitmedim,
bir yalnızlığı doldurmadın sen.
Ben sende
kendimin hiç bilmediğim tarafını buldum.

Seninle konuşurken
kelimeler yetmedi bana;
sustum.

Çoğu aşklar anlatılmaz,
insanın gözlerinde büyür,
gecelerine sızar,
kalbinin en kuytu yerinde
ömürlük bir iz bırakır.

Şimdi adını anmasam da
içimde bir yer
seni çağırıyor hâlâ.
Ne zaman denize baksam
ufukta seni arıyor gözlerim.

Ne zaman rüzgâr esse
sanki saçlarıma değil,
senin ellerine dokunuyor.
Belki kavuşuruz,
belki hayat bizi
iki ayrı kıyıya savurur.

Ben seni bir günün değil,
bir ömrün sevdası gibi sevdim.
eğer kader
bize bir daha aynı yolu verirse,
bu kez hiç konuşmadan
ellerini tutacağım.