Sana ilk mektup Şiiri - Gece Gözlü

İlk Mektup
​Merhaba canımın içi,
Bu sana ilk mektubum...
Kelime kelime içimden kopup,
Ellerine varmak isteyen bir sızı gibi.
​Öyle özledim ki o ceylan bakışlarını...
Hani insanın içindeki bütün fırtınaları susturan,
O dingin, o derin bakışını.
Hanımeli kokan saçlarını özledim;
Rüzgârın bile kıyamadan dokunduğu o akşamları...
Ben o kokuyu bir kez çektim ya içime,
Dünyanın hiçbir baharı dolduramadı yerini.
​Ve sen...
Yüreğinde taşıdığın o adalet terazisiyle,
Kimseyi incitmeden dünyayı tartan kadın.
Seni bir şarkı gibi değil,
Bir ömür gibi sevdim ben.
​Sessiz gecelerde adını içimden geçirdiğimde,
Kalbim hâlâ aynı yerden sızlıyor.
Anladım ki bazı özlemler zamanla azalmıyor,
Sadece insanın en derinine yerleşiyor.
​Bu sana ilk mektubum, belki de en masumu...
Ama bil ki bir gün rüzgâr sana değerse
Ve içinde sebepsiz bir sızı uyanırsa;
Anla ki bir yerlerde seni hâlâ,
Bir hanımeli tazeliğinde özleyen biri var.
​Bazı insanlar hayatımızdan sadece geçer,
Bazılarıysa gidişiyle bile kalır insanın içinde.
Sen işte öylesin...
Gitsen bile yüreğimin kuytusunda,
Işığı hiç sönmeyen o pencere gibisin.
​Bazen gecenin en ıssız anında,
Adını fısıldıyorum karanlığa; rüzgâr duyar da sana taşır diye.
Çünkü insan herkesi unutabiliyor da,
Kalbine adaletle dokunan bir kadını...
Asla unutamıyor.
​Her sabah gözlerimi açtığımda hayalini ararım odalarda.
Sen yokken bile varlığınla doluyor her boşluk.
Seninle bir gün batımında,
Sadece susup rüzgârı dinlemek isterdim;
Kelimelere gerek kalmadan, aynı nefeste buluşmak...
​Seni özlemek, her gün yeniden yazılan bir şiir gibi;
Hem acı, hem tatlı, hem de unutulmaz.
Biliyorum, belki bir gün bu satırları okurken
Gözlerin buğulanacak ya da bir tebessüm geçecek dudaklarından.
​Bil ki her kelimede, her boşlukta,
Sana olan sevgim zamanın ötesine taştı.
Çünkü sen; hanımeli kokunla, adil yüreğinle,
Benim için sadece bir insan değil;
Bir mucize, koca bir evrensin...