Dalgalanır aşk denizim, sende durulan,
Yorgun gönlümde özlemindir var olan.
Hayat denizinde seninle yüzerken yorulan,
Kırılsa da kollarım, aşkın bende bitmeyecek.
Kapanmaz gözlerim, son defa görmeden,
Şehit mezarına yazılmış ismin,
Sıran şimdi gelmiş senin.
İsmin gibi sen de yiğitmişsin,
Yiğitliğinle şimdi övünsün annemiz.
Kadir Mevlâm böyle yazmış yazını,
Gezersin bensiz orada,
Bir ara, bir yol sor da.
Etme beni yem kuşa, kurda,
Sar kollarına beni, bitanem.
Kuş olup havada uçarsın,
Saçların darmadağın, gözlerin ağlamaklı,
Ümitlerin kırılmış olursa, beni ara.
Aklına gelip derman olursam canına,
Yenilme gururuna, her zaman beni ara.
Eller ne derse desin, aldırma sen onlara,
Seyre daldım bu âlemi, yine akşam oldu,
Ağlıyorum yine, gözlerim yaşlarla doldu.
Mevlâ’ya giden yollar, gerçek bir yoldu,
İlkbaharda geçti, hayallerim son buldu.
Güneş doğmuyor, güllerim de soldu,
Şu garip âleme bir bak, neler oluyor arkadaş,
Görüyor musun şu acayip dünyanın hâlini, arkadaş?
Yaşasan bir başka elem, sevinsen başka keder;
Ben anlamadım, nasıl bir dünya, arkadaş.
Birini seversin, sonra o seni terk eder ya sonra?
Gözümde yaş kalmadı, silesin.
Böyle sevmek olur mu? Sevenler söylesin.
Ama sen de kalbimden silemiyorum, bilesin;
Beni eşime, dostuma küstürenler utansın.
En güzel günlerimi zehir ettiler,
Günahsız doğdum, günah yüklüyüm,
Günahımı anmak istemiyorum.
Tövbekârım ama yine tövbemi,
Makbul tövbe sanmak istemiyorum.
Kanmamak isterken nefsime kandım,
Düğün dernek kurdular,
Beni can evimden vurdular.
“Cevabın ne?” diye sordular,
Sordular ama anlayamadım.
Düğünler mutluluk için,
Ağla gözüm, ağla, niçin durursun?
Nice yiğitler kan içinde yatar, görürsün.
Elden bir şey gelmez, bunu da bilirsin,
Ama ağla gözlerim, sen yine de ağla.
Aksın gözlerim, senden kanlı yaşlar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!