Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Bir zamanlar üç yüz elli haneydi bu koca köy,
Her ocakta bir tencere kaynar, her kapıda bir ses yankılanırdı. Şimdi ise kırk hanenin ışığı sızıyor karanlığa,
Sokaklarda gençlerin neşesi değil, gidenlerin gölgesi geziniyor. Dağlar aynı dağ, dere aynı dere ama;
Omuz omuza verilen o eski kalabalıklar artık sadece hatıra.

Yükledim sırtıma dert küfesini,
Dinledim gurbetin soğuk sesini.
Gönül bir kuş olmuş, açmış kafesini,
Gurbetten sılaya uçasım gelir.

Yüreği bir ince kış uykusunda,
Gözü kalmış pınar başucunda.
Dertleri saklıdır avucunda,
Kendiyle dertleşen bir çoban kızı.

Sıla mıdır, gurbet midir bilinmez,
Yürekteki ince sızı silinmez.
Yollar uzar, ömür biter, yol bitmez;
Herkes "Ah o sıla!" diyerek geçer.

Yüce dağ başında otlar kuzular,
Andıkça salim yüreğim sızılar.
Ellerin yurdunda gönlüm arzular,
Arzım o mahşere kaldı neyleyim.

Araya çekildi o karlı dağlar,
Gurbette akşamlar sessizce ağlar.
Yüreğim kavrulur közler içinde,
Hasretle örüldü ömürce bağlar.

Garip bülbül gibi tünedim dala,
Gözümün yaşını döndürdün sele.
Sitemli sözlerin ok oldu cana,
Ciğerim sökülür, diyemem kula.

Anam yok ki gelip bağrına bassa,

Bozkırın üstünde duman tütmüyor,
Gönül kuşu konup geri gitmiyor,
Ayrılık közleri cana yetmiyor,
Dertli esen yelde benim sızım var.

Bozkırın üstünde duman tütmüyor,
Gönül kuşu konup geri gitmiyor,
Ayrılık közleri cana yetmiyor,
Dertli esen yelde benim sızım var.

Ankara’nın ayazı camlara vurduğu an,
Bir sızı başlar içimizde; adı koca bir vatan.
Derneğin eşiğinde silkinir omuzdan gurbet,
İçeride buram buram tüter kadim bir hasret.