‘’Gel! Şu dünyâyı yıkta gel,rûhunu aşkla yakta Gel,
Seni sana veren benim,benliğini bırakta Gel.’’
_Kâmil_
İnsan olmak kolay mı? bürünsen de şekline,
İnsanlık bir âdaptır,bürün sende şekline.
******************************
Fâni câna aldanma,uykularda kıyâm et,
Âhh..dedi,bu cihâna yâren olmasaydım,âh,,,
Ne vardı îmân ile bende secde kılaydım.
Âh dedi biçârem âhh..işte geldi son sabâh,
Ne vardı yaprak gibi kuru yerde kalaydım.
***
Kaç mevsim yada kaç yıl,nasıl yanmışım,nasıl?
Kul muammâ değil ki,zamânda bir yerdeyiz,
Muammâya sebep şu; Acep şimdi nerdeyiz?
Nâsip oldu insânlık,bizde ona büründük,
Söz maddeye varınca gölge ile göründük.
daha bir âh diyeceksin uyanırken
utanıp terk edecek kalbini aksin.
gözlerin rengini kâbustan alırken
daha bir ağlayacak,inleyeceksin.
* * *
Gel can dostum ayrılıktan dem vurma,
Yaren desen,yaren benim içimde.
Şaşkın gibi gidip gelip gün sorma,
Mühlet desen,yarın benim içimde.
* * *
Tövbe ettik Sana geldik Ey Yüce Mevlâm,
Kalp kırmak değil maksadımız,
Hakkı batıldan ayıracak bir doğru kelâm.
Şu cihânın izi yok ki süresin,
En uzak serhati gözün denginde,
Benim nazarımdan bak ki göresin,
Güneşin gölgesi gündüz renginde.
‘’Aşk’’ sözüne kulak verin,
Eğri dilden medet ummaz,
Her harfine bir bir sorun,
Eğri yoldan medet ummaz.
(Hak'tan ayrıldığım bir an)
Tû sana şâir! Söyle âsî misin!
Hak demez mi oldun,mecûsî misin?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!