Ben bu câna benim desem,
Can bedene kırgın düşer.
Aslî şehir tenim desem,
Ruh nefese dargın düşer.
Ömür için adım niyet,
Gönül serhatini çizmeye kalkasam,
Aşk müsade etmez,kalem kırılır.
İçine adımı yazmaya kalksam,
Aşk müsade etmez,elim kırılır.
Ne vakit fikrimi ismine salsam,
Dilim hece hece sana dolanır.
Geceden gizlice düşünü çalsam,
Uykum diyâr diyâr seni dilenir.
Usandım bu diyârdan,beyhûde cândan yıldım,
Adı aşkla başlayan her sabıra muhtâcım.
Hasret bana büründü,ben hicrânla ayıldım,
Yâr yanında kışlayan her habere muhtâcım.
***
Korkarım ki çâre yok,mecâl bile ıstırâb,
İsimsiz tohumu toprağa diktim,
Özünün çıkması kırk gün sürmedi,
Niyeti üzeri insanı ektim,
İsmine benzeyen bir dal vermedi.
ﺀ
Kırmalı bu zinciri her mühleti yakmalı,
Dumandaki sır gibi terk etmeli sûreti.
Varmalı da semâya bir buluttan bakmalı,
Kum tanesi görmeli yıkılan esâreti.
ﺀ ٠ ﺀ
Anladım…anne imiş rûhumun İstanbul’u,
Anladım,gözleriymiş duyguların ilk yolu.
Sâde mîmârı değil,çehresidir kalbimin,
En muazzâm eserî sevgidir annelerin.
Görmedim böylesi nûrun böyle bir rengini,
Bir ışık huzmesidir sanki,beyaz elleri.
Şu gündüzün diline gece gibi düşmeden,
İki sabâh eyle de güneş seni dilesin.
Riyâ sana dolanıp huya mezâr eşmeden,
Son sözünü söyle de sükût neymiş bilesin
-***-
Sırlı gelen ilimler meydan okur âlime,
Bugün,dirilsem diyorum,yeniden uyansam,
Ve yeniden öğrensem bir çocuğun hayâlini,
İlk güneşin doğması gibi şu pencereden,
Açsa diyorum bir ümit,açılmayan gözlerimi.
Bugün,uyansam diyorum,uyumasam bir daha,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!