Mevzu gibi ismine yaz canımı,
Sende seni anmaya geldi bu can.
Aşkına pınar gibi dök kanımı,
Sende sana kanmaya geldi bu can.
Balığın ne bileceksin deryada ne bulduğunu
Tatlı su içiyorsun
Unutmak için Nuh kavmiyle boğulduğunu!
Yer mi var dünyâda gördüm diyecek,
Özleyen bir kalbe son mevkî nedir?
Yaşamak,ölmek veyâ gâipte gezmek
Hepsi bir âşığın ilk fecrindedir…
* * *
İhtiyaç yok,anla artık,evlâda
Anne,kardeş,sevdiğin her kim varsa
Gördüm ey aşk! hepsi varmış Mevlâ’da.
Gerçi,vazgeçmek değil,idraktir bu;
Hak için,kendinden ayrılmak demek;
Ayyuka çıktın ya,boş ver yağmurları,
Fırtına kopmuş,kıyametmiş,neyine.
Dağıtsın bu korku en yüksek dağları,
Sen ayyuka bak,yokluğu seyret yine…
Bilir misin ey ufuk,neden ağlarım ben,neden;
Çıkınca tüm hasretim sana benzer meyhâneden,
Bir damla sohbet dahî dilemez ki yârın için,
Düşer o göz yaşlarım,yine bir hayli mesâfeden.
Aslı bir imbat olan yerdeyim ben de gönül,
Tek ışık kalmadı bak,soldu cânımdaki bet.
Bir sabâh vakti konup,göçtü burdan son ödül,
Şimdi etrâfı kadar gözcü bekler bu nöbet.
Kim bilir? belki de son,bir hayattır yeniden,
ne zaman yollara hasretle baksam
umudun bahtımı hicrânla dağlar
ne zaman meydana aşkınla çıksam
sarılır boynuma yurtsuz vedâlar.
Yetişmek ister gibi doğumdan kabristana
Vücuda gelip niçin tabutla gider insan
Kim hükmeder o vakit senden ayrılan cana
Sana kim kucak açar putlara da sığınsan?
Hür zannediyorlar kendilerini
fakat biliyorum
kanatlarıyla bağlandı kuşlar semâya
dâimâ onlar/esârettenesârete uçuyor
Nasıl çekerse yolun kahrını bir yaya
Öyle çekmekte kuşlar da kanatlarıyla.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!