Safra Şiiri - Eylül Çiçeği

Ben dünyaya kendi aynamdan bakmıştım;
Mert sanmıştım sözü, kutsal sanmıştım göğüsteki o sızıyı.
Meğer bir illüzyonmuş arkasına saklandığın o sahte taht,
Meğer bir pazar yeriymiş senin aşk dediğin o ucuz zanaat.
İçimdeki o temiz denizi fırtınaya boğdun ya,
Kendi yalanlarının zehrini benim kucağıma bıraktın ya;
Şimdi o sahte vitrininde ne kadar övünsen azdır,
Çünkü bir kadının en saf inancını yıkmak, korkakların harcıdır.
Sitem etmiyorum sana, sitem çoktan rüzgâra karıştı,
Öfkem bile asaletimden utanıp kendi kabuğuna çekildi.
O notsuz, kelimesiz kutu ulaştığında eline,
Anlayacaksın, bende sana dair tek bir harf bile kalmadı.
Ben o hileli aynayı kırdım, paramparça ettim,
Sana ait ne varsa o karanlık dehlize fırlattım.
Şimdi o kendi yarattığın puslu dünyanda kal öylece,
Ben kendi sessizliğimin zirvesinde, yeniden ayağa kalktım