Safet Kuramaz Şiirleri - Şair Safet Kuramaz

Nihayet Kays-ı Leyla anladı,
Issız çölü nurla canlandı,
İki cihan yaşandı/yaşlandı,
Dede Korkut dergahında
Huşu ile namaz kılındı!

Heybeye sığmış tarih,
Doğum ölüm sevinç ah!
Ders yüklü omza sabah
Ergenekon-Malazgirt…

Aşklara kına tarih,

Tanıdıkça seni dinmiyor alazım
Kalbim tir titriyor mecnunum içinde
Görmedim merhamet ondan başka yardım
Başım döner yalnız sevgisi içinde

Aşkın zirvesidir Allah’a duyulan

Ben sevdayım sense âşık,
Ye yemeğimden kaşık kaşık!
Kaşıma olursa bulaşık,
Her izi vuslat, mutluluk!

Acı sende derdin büyüğü,

Anamdan ak süt emmiş gibi
İhrama bürünmüş beşerim
Bindiğim uçak son nefesim
Mekke Medine mahşerim

Gidiyorum son kez bakarak geriye

Ne varsa barınır, atı, sapı, samanı
Zorlukla gezinir fakiri, hakanı…
Her katta mahalle, arşınlanmış elle!
Yer altında köşkler, şaşırtır bakanı…

Koku nasıl gider, havası yaşatır!

Leman gölünden
Geçerken delice
Soğuğu elime
Sıçrar hoş suyundan

Buz gibi titrerim

Bengisu yalnızlık diriltti kışları
Direnen yapraklar büktürdü başları
Her kar tanesinde sakladı taşları
Bağrıma basacak ne kaldı ki aklar…

Ne yazsam aklara kapanıyor hemen

Paramparça aşk terazisi,
Çıkana acı tattırıyor…
Başı çılgınca safari,
Sonunda hüsran attırıyor…

Ne aşksız ne terazisiz,

Bir öğlen vaktiydi galiba,
Acıyla yerimden fırladım!
Böğrümden belime ne yapsam nafile,
Acı döndürdü sefile…
Soluğu aldım hemen acil serviste!