Safet Kuramaz Şiirleri - Şair Safet Kuramaz

Arena meydanında her asırda gladyatör
Aslan kesilirdim hep bakarken zalim krala
Asuman gürler şimşek çakar elimde kılıç
Sel olurdum sayısız makberin kapısında:
Açıldıkça toprağı görünürdü diriler
Uhud’un şehitleri gül, Cennet-i Bakiye

İçimde dolaşır birçok yabancı,
Her hücresinde renkler, değişir istek!
Dertlere düşüren masum yalancı,
Her an baştan sarar, solduran dilek...

Mantığım bin sıkar, imdattır kurşun

Kahpe derdim kahrolasına ama yine onunla yattım kalktım
Dilimde tekerlemeleri hep güzeldi çiçekler kadar taze
Daldan dala atladım durdum hep acımı erteledim sadece
Karınca bile olamadım temizlikte her adımda günahkâr
Güneş aynıydı ay dolunaydı ırmak aksa selleri isyankâr…
Karanlıklarım fantezim oldu yüzümün atarken beti benzi

İstanbul sevgisidir kanımdaki dolaşan
Medeniyet özüme yansıtılan kotası
İki yakanın sihri genimdeki dolaşan
Her görüntü cevahir, aydınlıktır rotası...

Peynir ekmek değil bu, balık ekmekle arası

Küfrün elindeyken her an garipti,
İnsanlar perişan şehrin haraptı
Fethine müminler kalben talipti,
Peygamber müjdesi canım İstanbul…

Bin dört yüz elli üç fethin tarihi,

Turnam öldü gülüm soldu
Mecnun âşık saç baş yoldu
Bizim ile matem doldu
Çobanım ben ozanım yar

Su bulandı umman kara

Uzakta bir gemi umudum görünür,
Yüreğim dalgalı anılar dövünür,
Gözlerim dumanlı dizlerim sürünür,
Üşüdüm çiçeğim, özlem sıcaklığın…

El sallar gemiden çılgınca yolcusu,

Cılız kar sularından okyanuslar beslenir
Güneşin yakışları ile doğa süslenir
Toprak altındakiler dokunana seslenir
“Benden el etek çekme, gerçek sonsuzluk bende! ”
“Besleyen benim seni, besleyecek bedende...”

Küsülür mü, doğa harikası gözlerine?
Kahverengi,
Yakar deli,
Amber nefesin,
Goncalar goncası dudaklara,
Küsülür mü?

Eylül’de aşk başka solmuş yapraklar
Yağmuru gençliğin biten balları
Kandıran heyecan tadar dudaklar
Bir sevinç başımda kavak yelleri

Güneş aynı yerde aklıma perde