Elalem açıktan sevdi seni,
Bir ben diyemedim,
Bakamadım kahverengi gözlerine,
Geçemedim karşına,
Tutamadım ellerini.
Söylerken kendime,
Üstat Osman Yüksel Serdengeçti’ nin “ Gelsen de bir gelmesen de” şiirinden esinlenerek kaleme aldığım bir şiir… Affola…
Görsem de bir görmesem de… / Gelsen de bir gelmesen de…
Sevdim seni şu yalan dünyada,
Bilsen de bir bilmesen de.
Gitmeli…
Vurunca akşamın karanlığı pencereye,
Çekip gitmeli o ıssız yoldan.
Dökülürken ömürden takvim yaprakları,
Güz mevsimine sarılıp gitmeli…
Gitmeli…
Tarif etmeye gerek var mı enkaz yerini,
Yanık kokusu külünü,
Birkaç parça eşyayı,
Nereden tutsan dökülen duvarlarını…
Gitmenin adı...
Çekilmişse sürgüler kapılara,
Kapanmışsa pencereler,
Bir sonbahar akşamı,
Esiyorsa rüzgar delice,
Bitti diye bir ses duyarsan,
Kırgın gönüllerden,
Susmuş dudaklardan,
Düşmek gerek hesapsızca yollara...
Kısa kısaysa konuşurken cümleler,
Gitmek gerek...
Doğmuyorsa güneşin sabahına,
Açmıyorsa bahçende çiçeklerin,
Sarmıyorsa yüreğini kaderin,
Gitmek gerek avaz, avaz susarak...
Bazen gitmek gerekir
Kırılmadan
İncitmeden.
Bir veda busesi almadan
El sallamadan
Dönecekmiş gibi soru işareti bırakmadan...
Uzaklara gitmek istiyorum,
kimsenin bilmediği,
benim de kendimde kaybolduğum…
Kaçmak istiyorum,
herkesten,
Gitmek zamanı...
Kaybolmuş şehirlerin sürgünüyüz
Nereye gitsek içimizde gurbet
Yabancı bu sokaklar caddeler
Aşina değil bu kalabalıklar...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!