Gönlüm…
Kaç gecenin sinsi rengi sindi üzerime,
Kaç zaman geçti göğüs kafesimden,
Hazanı saydım bunca zaman,
Bahara kapı aralamadan…
Göçecek insan...
Düşecek bir gün yaşam,
Ağaçlar devrilecek,
Kuşlar kanadın kıracak,
Dalgalar dövecek kayalıkları...
Ne kalemim yazar,
Ne dilim konuşur.
Ruhum ismini haykırır,
Yüreğim seni özler...
Ne sabah bilir,
Şiirler olsun,
Herkes kendini bulsun.
Nağmeler olsun,
Dillerden düşmesin.
Kelimeler olsun,
Değerini kaybetmesin.
Sen dilediğince yaşa,
kana, kana iç mutluluğu.
Bir ben esaretindeyim bir ben,
gönül ülkemde…
Gün kararmasın yüreğinde,
Gönül yanığı...
Anılar geçti gözümün önünden,
Yıllanmış şarap kadar keskin,
Yaktı genzimi,
Gönül mahzenimin yanığı...
Son umudu da uçurdular gönül bahçemde,
son çırayı da yaktılar yürek kalemimde,
son türküyü de bitirdiler nefesimde,
son şiiri de yaktılar gönül yurdumda…
Son kaleyi de yıktılar gönül ülkemde,
Ne insanlar gördük
Değerini kendileri yitirdi.
Ne yalanlar işittik,
İnsan gözümüzde aptallaştı...
Ne adımlar attık,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!