Sarılır be insan sarılır,
yalnızsa hayata darılır…
Durulur be insan durulur,
yaş kemale erer susulur…
Kimi kınalar yakar sevinir,
kimi ateşi olmadan tüttürür dumanını.
Kimi karanlığı sever kaybolur içinde,
kimi aydınlığı sever.
Sanki yazdan kalma bir akşam,
öyle ılık ılık eser rüzgar,
esintisi gelir özlemlerin…
Kıskanmış olacak yağmur,
olanca hışmıyla yıkar hasreti,
toprak kokusu dolar cigerlerime…
Şiirler yazıldı,
şarkılar söylendi adına.
Kime yar oldun ki,
bana olacaksın İstanbul.../S. Ceyhan
Müthiş bir sevda bu,
sen İstanbul olsan,
ben hep içinde yaşasam…
Yıkılmaz bir sevda bu,
senin İstanbul olduğun,
Ne yana dönse keder,
Ne yana baksa elem,
Uykunun tadı kaçmış,
Gündüzün bir manası kalmamış,
Gülümsenin tadı buruk,
Kalem kağıda küsmüş,
Yüreğin kopar yerinden,
susar…
Kalem yazmaz,
şiir derman olmaz…
Her ayrılığın şarkısı ayrıdır,
dinlediklerin derman olmaz,
Kem sözü dilinizden,
Kalemi kınından çıkarmadan,
Kağıdı karalamadan,
İyi düşünün…
Nefreti yüreğinize almadan,
Bak nasıl da değişiverdi yaşam,
Öyle mutlu olur ki insan bazen,
Sanki filmin en güzel yeridir,
Hiç bitmeyecekmiş gibi,
Bitmesin istersin,
Mutlusundur,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!