Ne insanlar gördük
Değerini kendileri yitirdi.
Ne yalanlar işittik,
İnsan gözümüzde aptallaştı...
Ne adımlar attık,
Elalem açıktan sevdi seni,
Bir ben diyemedim,
Bakamadım kahverengi gözlerine,
Geçemedim karşına,
Tutamadım ellerini.
Söylerken kendime,
Üstat Osman Yüksel Serdengeçti’ nin “ Gelsen de bir gelmesen de” şiirinden esinlenerek kaleme aldığım bir şiir… Affola…
Görsem de bir görmesem de… / Gelsen de bir gelmesen de…
Sevdim seni şu yalan dünyada,
Bilsen de bir bilmesen de.
Griye boyadım…
Bıraktım âlemin siyahını beyazını,
Griye boyadım dünyanın cemalini.
Yırttım artık kâğıdı, kırdım kalemi,
Sildim lügatin bütün kelimelerini…
Bizim zamanı durdurmaya gücümüz yok
Ama zaman öyle bir duruyor ki insanı…
Bekleyişler öyle uzun ki,
Sindire, sindire düşünüyor insan.
Belki de kaybetmenin eşiğindeyiz,
Belki de ölümün o soğuk kapısında…
Bil ki acı bir hatırası kalır,
Bu kavurucu Temmuz’ un.
Sen yüreğini ferah tut,
Güle, güle üşüyorum…
Bil ki bir yangının külü kalır,
Gülmek geçmez içimizden…
Kâh vedalarla,
Kâh yitip gidenlerle,
Birçok acı geçti yüreğimizden,
Gülümsemek gelmez içimizden…
Gülmez yüzümüz
Dağladık yüreğimizi,
Bahar olmaz artık sinemiz.
Perçinledik leblerimizi,
Gülmez artık yüzümüz...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!