Bir gün...
Yıllardır tanıdım sandığın,
Yere göğe sığdıramadığın,
Onunla var olduğun,
O yokken hep eksildiğin,
Bir günaydın...
Bir günaydın bırakıyorum
Sana ve şehrine
Evinin penceresine
Çektiğin kapısına
Bir gün…
Bir gün bizi de çok sevecekler,
Rahmet dileyecekler,
Şiirlerimizi paylaşacaklar,
Üç gün sonra unutacaklar…
Ne kabadayı sokaklar vardı
Ne asil caddeler
Basar geçerdik kaldırımlarına
Sessizce gülümserlerdi...
Ne şaşalı cemakanlar vardı
Bir zaman meselesi şu ruhum...
Zamanın içerisinde
Bekliyorum anın geçmesini
Bir durak iki durak
Zamandan ağır ilerliyor vakit...
Bir zaman sonra...
Bir zaman sonra
Zaman bitecek
Sararacak kitabın sayfaları
Dökülecek kelimeler
Bu hazan mevsimi de bitecek elbet,
yine kelebekler uçuşacak yüreğimde
ve ömrü çok kısa olacak…
Bu yaprak dökümü de bitecek elbet,
yine yeşerecek ağaçlar
Küçük küçük sevinçler,
mutlu eder insanı.
Bir rastlaşma,
Bir bakış,
Bir seda…
Doldurur hayatını,
Yorulur insan,
yetişemez hayata.
Tıkanır insan,
boğazından geçmeyen nefese.
Susar insan,
bütün cevaplara.
Düşerken gönlümün son sevda kalesi,
Eserken başımda hazan rüzgarları,
Değmez artık harabe yüreğime,
Bir gülümsemelik bakışlar…
Dökülürken ömrümden sensiz günlerim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!