Sabri Ceyhan Şiirleri - Şair Sabri Ceyhan

Bazen sevgi doludur sözler,
Yüreğinden çıkmışçasına…
Bazen kin kusar dil,
Hançer saplanır sanki yüreğe,
Kan damlar kelimelerden…
Yaşıyor işte insan, insanım diye.

Kimse oynamasın kaderimle,
kimse yazıp çizmesin üzerimi.
Kimse tutup bırakmasın ellerimi,
kimse uzanmasın düşlerime,
Yaradan’dan başka…

Eller bilmez söyler,
yar anlamaz söyler,
dost acı söyler,
yaralar…

Yürek hüznünü söyler,

Bir kuş misali uçuyordu mutluluktan,
Kalp atışları pır pırdı,
Sevdayı tatmıştı yenice,
Ve bir gün vuruldu yüreğinden,
Kırıldı kolu kanadı,
Kurşun desen kurşun yarası değil,

Diri diri koymak isterler insanı mezara da,
ölmek için dua edersin.
Boğmak isterler insanı da,
ilmeği boğazına geçiresin gelir.
Çepe çevre sarar dertler insanı da,
kurtulmak için nafile çırpınırsın.

Gördüğün rüyayla,
Kurduğun hayalle,
Bağdaşmaz yaşam,
Yıkılma…

İstediğin olmaz,

Geçit vermez yaşam bize,
binmişiz hayat trenine,
ineceğiz bir gün,
lâkin hangi istasyonda bu son…

Sır vermez hayat bize,

İşte biraz oradan, biraz buradan,
biraz senden, biraz benden,
kiminin unu, kiminin tuzu,
bazısının sözü, bazısının sazı,
biraz gece, biraz gündüz,
bazen keder, bazen neşe,

Yaşama vakti…

Hiç bir şeyin yasında değilim,
şimdi sarılmak zamanı,
bırakarak hazanı,
baharı kuşanma vakti…

Aşk mı;
tanımı yok,
izahı yok.
Tutulur gidersin,
peşi sıra.
O olmazsa olmaz,