Ruh-u Revân’a Arz-ı Hal Şiiri - Töre Hanım

Bir boşluğun içinde yankılanır sesin,
Zamanın nabzı durur, sen nefeslenince.
Sahi, bir düşün bir düşü bulması kaç öykü eder
Hangi kütüphaneye sığar o uykusuz gecelerin mürekkebi
Kaç yarım kalmış masalın toplamıdır o kavuşma anı,
Hangi kırık kalem yazabilir bu muazzam rastlantıyı...

​Gözlerin... Ah, o iki derya, iki sonsuz kuyu.
Bir gözün, bir göze değmesi kaç dize
Kaç şair intihar eder o bakışın keskinliğinde
Kaç lisan dilsiz kalır, kaç lügat yakılır
Sadece bir anlık bir mühürdür oysa,
Ama bir ömre bedel destanlar doğurur sessizce.
​Biliyorum, mesafe dediğin sadece bir sayı,
Ama hissetmek... O bambaşka bir kıyamet.

Bir insanın bir insana kavuşması kaç yangın eder?
Kaç şehir kül olur o vuslatın sıcaklığında?
Söylesene, yüreği avucunda bekleyen sevdiğim!
Hangi itfaiye söndürebilir içimizdeki bu orman yangınını?

Hangi su dindirir bu kor ateşi?
​Yorgun Bir Menzilin Kıyısında
​Yorgun yüreğine ruhumu yaslayıp,
Güneşler batırdığım o ikindileri özledim.
Gökyüzünün kızıla boyandığı,
Dünyanın gürültüsünün sustuğu o kutsal eşikte;
Sadece senin nefesin ve benim sükûtum vardı.
Biz kaç batan güneşin ardından doğduk yeniden?

Kaç karanlığı senin o yorgun ama şefkatli yüreğinde aydınlattım?
​Sen benim yürüyen ruhum, sen benim can özümsün.
Ruh-u Revânım...
Adın dilimde bir dua, hayalin gözlerimde bir perde.
Dünya dönüyor, mevsimler değişiyor,
Fakat senin o yorgun yüreğine yaslanan ruhum,
Hâlâ o ilk günkü güneşin batışını bekliyor.
​
Sayamıyorum artık...
Kaç öykü, kaç dize, kaç yangın geçti aradan.
Bildiğim tek bir gerçek var:
Seninle başlayan her şey sonsuz,
Seninle biten her şey ise bir başlangıçtır.
​"Ruhun ruhuma değdiğinden beri, ne güneşlerin batışı hüzünlü, ne de yangınların külleri sahipsiz..."