Arz-ı Hal Şiiri - İsmail Subaşı

Ben ismail
Şiirbaz olan
Acıya doğru koşmakla meşhurum ben.
Acıyı sırtımda taşıyarak/Sırtımda bir çıban yarasıyla.
Rüzgar değse sızlar içim.
Köşe başlarında kendi kendime konuşmakla
Ve çeçen başlarında
Suya içimi dökmekle meşhurum
Bedenime çeltik çeltik kazıdığı acılarımla tam'ım ben.
Onlarsız yarım yamalak!

Yaşamın kıyısından
seke seke ikindi serinliğine taşıdığım çocukluğumu;
Yarım adım duraksayan bir raks ile kuş orucu tutmakla meşhurum.
Çocukluğumu sırtımda taşıyarak.
Çocukla ve çocuklukla tam'ım ben.
Onlarsız yarım yamalak!

Ben gördüklerim ve duyduklarımla
Konuştuklarım/dinlediklerimle.
Bana gelen ve benden gidenlerle-
Kendimi eksiltmekle meşhurum.
Eksiklerimin tamamıyla tam'ım ben
Onlarsız yarım Yamalak!

Denizlerin dinginliğice dizginleyemediğim denizimsi dizelerimin esiriyim ben.
Ondandır kirpiklerimin nêm'e bulanmışlığı.
Ondan kendimi alıkoyamayışım kederden.
Belli!
Ondan bir başıma kalmışım

Yıldızların altında gözlerimi kamaştırmadım ben.
Yıldızların altında kaldım /Üzerime devrildiler.
Yağan hiçbir yağmur ıslatmadı beni / Beni kirletti.

Bahara alerjisi olan biri ne kadar sevinemiyorsa baharın gelişine.
O kadar üzülürüm her bahar.
Bana kışı getiren bahar / yazdan farkı olmayan kış ile tam'ım ben.
Onlarsız yarım yamalak.

Ben ismail.
Sürdüğüm sefanın en büyük kefareti sefaletimdir.