Ömür Tabakası Şiiri - Töre Hanım

​Sordu bana; "Günler nasıl geçiyor?"
Bir efkar kapladı, sustu dillerim.
Zaman bir değirmen, ömrü biçiyor
Tütün tabakası oldu günlerim.
​Eski defterlere sardım acımı,
Duman duman çektim her bir sancımı.
Gurbet ele verdim gönül tacımı,
Küllere karıştı dertli dünlerim.
​Bir kağıt içine sığdı gençliğim,
Kayboldu huzurum, bitti dinçliğim.
Ateşle imtihan, budur seçtiğim,
Yandıkça savrulur umut simlerim.
​ Ciğerim kavrulur her nefesimde,
Bir ömür inliyor garip sesimde.
Yalnızlık hapsolmuş göğüs kafesimde,
Seni üflemekle biter demlerim.
​ Hangi gün, hangi ay, kaçıncı sene?
Hasretin mührünü vurdun sineme.
Sorma artık halim, bakma yüzüme;
Gözyaşıyla doldu boş olan yerim.
​Sözün bittiği yer, daha ne deyim?
Ben kendi derdimin bükük beliyim.
Küllenmiş ocağın sönük yeliyim,
Boşluğa karışır sessiz ünlerim.