Senden sonra uyku tutmadı
Gözlerim kan çanağı oldu
Yemeden içmeden kesildim mi sanıyorsun.
Yanılıyorsun.
Seni görmek için gözlerimin açık olmasına gerek yok
Sen gittiğinden beri evdeki müzik hiç susmadı.
Herkes daha çok kötü mutlu olduğumu sandı.
Öyle zannetsinler, hiç önemli değil.
Aslında gerçek olan, benim çok utandığımdı.
Müziği açıyordum çünkü,
Sesinden başlayıp,
Nefesinde yol alan,
Dudaklarında bir süre limanda duran,
Ellerinde demir atan,
Saçlarındaki azgın dalgalarda boğuşan,
Teninle kavga ederek hoyratça sevişen,
Deseydin ki, saçlarımın üzerinde uyur musun?
Uyanmak isteyen kim ki derdim.
Deseydin ki, başını omuzuma yaslar mısın diye.
Zaten tek mabedim orası derdim.
Ama bazen korkak da oluyorum.
Sende bütün doğayı yaşıyorum.
Her rengi, her hareketi
Gün batımını
Gün doğumunu
Yağmuru
Depremi
Bilmen gereken fazla bir şey yok.
Zaten bana yaptıklarını biliyorsun.
Ama benim de bildiğim bir şey,
Bundan sonra ben "biz"
Sen de "siz" olacağımızdır.
Şiir olmayı çok istemiştim
Birinin parmaklarından akmayı
Birinin dudaklarından süzülmeyi
Öyle ki,
Uyurken göz kapaklarıma şiir olarak bırakılmayı
Şiir sustuğunda ölmüş olurum.
Beyaz kağıtta mısralar belirince.
Doğarım, canlanırım, hayat bulurum.
Kağıt olmasa ve dudaktan dökülse.
Hayat olur, gökkuşağı olurum.
Nereden başlayım bilmiyorum ki
Sana, saçına, kaşına, gözlerine
Teninin her santimine şiir yazsam
Bütün alfabe beni terk eder
Teninde yaşamaya başlar.
Mutluluğuma sebep olan şeyleri
Sıraya koydum
Birinci sırada sen
İkincisi sen
Üçüncüsü gene sen
Kalan her şeyi sıradan çıkardım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!