Rıdvan Cankiç Şiirleri - Şair Rıdvan Cankiç

Yaprak sıkılmıştı ağaçtan
Toprağa kavuşmak istedi
Ama güneş onu gökyüzüne layık gördü.

Tabiat ise bu aşka hayran kaldı.
Kışa kadar yaprağı güneşe

Sen daldaki en üstteki yapraktın
Ben ise en altındaki
Sen güneş görür yem yeşil olurdun
Ben ise kış gelmeden kururdum
Be zaman mı buluşurduk?
Kışın ikimizde aynı ağacın dibine düşünce...

Sen olmadan çiçeklere sarıldığımda
Hepsi de bir anda kuruyorlar.
Aynısını sen yaptığında
Dilerim benim yerime geçer...

Gözyaşlarımı
Şiirlerin ile kurular mısın?
Şiir yazamıyor musun?
Olsun, önemli değil.
Bir defa,
Seni seviyorum de

Masallarda bana çok yakın duruyorsun.
Öyle ki,
Sanki bizim için yazılmış bir masalın kahramanlarıyız.
Şiirlerde bana daha yakınsın,
Çünkü her satırda gittiğin o gün var.
Gerçekte hangisi olmak isterdim bilmiyorum.

Yokluğunu içmek ve bitirmek isterim.
Benden sonra seni sevenler
Senin yokluğuna susamasınlar diye...

Rıdvan Cankiç

Seni kalbimde yaşatıyorum.
Dilerim benim gibi bir ev sahibinden memnunsundur.
Sana kaçta geldin diye sormuyorum.
Kaçta gittin diye de sormuyorum.
“Seni çok sevdim ama
Beni aynı şekilde sevdin mi” diye de sormuyorum.

Usulca yaklaş,
Ve kulağıma fısılda.
Usulca yaklaş,
Ve elimi tut.

Usulca yaklaş,

Hepsine sen sindin bende kalan.
Kapıyı açarken dokunduğun anahtar.
Yüzünü kuruladığın havlu.
Ne kadar yıkansa da senin tenin kokuyor.
Çiçeler bile başka kokuyor evde.
Seninle birlikte açmışlardı.

Bir ateş vardır ya.
Hani kimseyi ısıtmaz.
Kimseye görünmez.
Kimseyi aydınlatmaz.
Ama seni içten içe YAKAR