Ramazan Boran Şiirleri - Şair Ramazan Boran

...
parmak uçlarında üreyen sızılar
yüzünde günahkâr bir macera
gözlerinde enkaz yığını şehrin
ırmağına kan sızar kuytuların
gamzesinde göverir gece ayazı

...
Dilimi mumyalayan bir türkünün derdindeyim
Sevda denilen noktanın çetelesinde yırtık bir nakaratla dolaşıyorum
Ölebildiğim kadar ölüyüm
Göğsüm bana sataşan imgelerle dolu

eriyen güz rengidir
küstüm bağlarında yedi verenin
anla ki bozulmuş


kanatlanmış acıların

Heybesinde saklı en tekil sızılarla,
Uzanıyordu ağır aksak
Çatık kaşlı vaktin omuzuna yaslanan gölgeler
Kirpik uçlarına mayalanan
Bulutlardan sağılan gözyaşları/yığınak

yedi oktav hu çeken bir derviş gibi
omuzlarıma yığıldı dünya
belli ki yeni bir tufana
mührünü çakacak sular

Ey bir aşktan daha fazlam
Soluma sanatım! .

Ey sokak sokak köşe bucak reddedilmiş sadakam!..
Nefesimin son limiti

bilmem ki
hangi zamandı yitip gittiğim
yollar yabancı
şehirler dargın
hangi zamandı
yüzünden bir yol bulup da geri dönemediğim

hangi tarihin muamması beddua etti taşlara
kifayetsiz suskuların kahrına karıştım
ölümün kardeşleriyle tanıştım
kederim bir çığlık gibi yapıştı duvarlara

....
içi yoklukla dolu bir kırık kâsede
meçhul bir andı şimdi
senin sevmenin hazinesi
....

göklerde göçmen kokusu
toprakta ten
tende vaktin korkusu

evrilip çevrilen gecelere