Poyraz Can Şiirleri - Şair Poyraz Can

Bir bakışına bin destan yazılsa az.
Adını süsleyerek başlıyorum söze.
Ben seni çok sevdim.
Her cümlenin noktasında sen varsın.
Her virgülün kıvrımı, saplanır yüreğime.
Her sorunun bilinmeyen cevabısın sen.

Göz göze geldiğimiz o ilk an,
Bir tufandı içimde.
Ben yıllarca taş üstüne taş koymuştum,
Sen bir bakışta yıktın hepsini.

Bir gün ben ölürsem,
kalbimin kaç kere tamir edildiğini kimse bilmeyecek.
Ne zaman birini içime alacak olsam,
kapılarım rüzgârla çarpıldı.
Kimseden nefret etmedim ama

Ben bir serçenin titrek kanadında
Sana doğru uçmaya mahkûm olan sevdayım.
Hüzün yağmurları düşünce göğsüme
Sen bir güneş gibi doğuyordun tenime

Adınla başlardı kalbimde baharlar.

Bu Bahar Başka Bahar


Giderken beni yalnızlığın koynuna bıraktığın,
İzdüşüm Bir Sevdanın, gökyüzüne yansıması gibi.
Bir kuşun kanadında, bütün evreni taşıması Misali.

Sevgili,
Ey sevgili üşüyorum.
Hadi gel,
aktan ak, sütten pak ellerinle sar beni.
Sanki dünya hiç kirlenmemiş gibi,
Sanki acı hiç kapımızı çalmamış gibi gel.

Ayrılığın saatini habersizce kurup gittin.
Yalın ayak sokaklarda çaresiz koyup gittin.
Bir veda, elveda bile demeden gittin.
Kıyameti gözlerimde bıraktın da gittin.

Gamzende başlasın bu hikâye sevgilim.
Gamzene düşen her gülüş,
İçimde filizlenen bir bahar gibi…
Ne zaman yüzün dönse bana,
Kırıldığım, her yer onarılıyor sanki.

Bahanelerin arkasına sığınarak gittin...
Ne gerçek bir sebep, ne yarım kalan bir söz...
Sadece sustun.
Sanki yokmuşum gibi, sanki hiç olmamışız gibi çekip gittin.
İçimde yankılanan tek şey, senin yokluğunun sessizliğiydi.
O kadar çok susmuştun ki...

Sen,
Bir kelimenin telaffuzuydun içimde,
Hecesi aşktan,
Anlamı sonsuzluktan yapılmış.
Sana bakmak,
Bir evrenin gözbebeklerinde kaybolmak gibiydi.