Pazar yerinde kıyamet

Zengin aldı yürüdü...
Arabasının bagajına
bir aylık sofralar yükledi.
Fakir,
tezgâhın gölgesinde
akşam ezanını bekledi.

Çünkü bilir...
Güneş çekilince
çürük dedikleri domates,
ezilmiş dedikleri biber,
bir çocuğun yarın sabahıdır.

Bir lira...
Bir liralık ömürler satılıyor bu memlekette.
Bin liraya dönüyor eve işçi.
Bin liraya dönüyor emekli.
Bin liraya dönüyor dul kadın,
boynu bükük genç,
eli nasırlı baba.

Ve kasanın başında
demir gibi bir ses:

"Yeterli değil."

Yeterli olmayan para mı,
yoksa
bu düzen mi?

Soğan yüz lira!

Duyuyor musunuz?

Bir zamanlar
yoksulun gözyaşını saklayan soğan,
şimdi vitrinde
zenginliğin nişanı olmuş.

Domates ateş pahası.
Patlıcan yanıyor.
Biberin dili tutulmuş.
Meyve...
Meyveye çocuklar
camın ardından bakıyor
oyuncak dükkânına bakar gibi.

Bir emekli eğiliyor
tezgâhın altına.

Hayır!

Yere düşen sebzeyi değil,
kırılan onurunu arıyor.

Otuz yıl fabrikada...
Kırk yıl tarlada...
Ömür boyu memlekete omuz verenler,
şimdi akşam pazarında
çürüğe mahkûm ediliyor.

Ey meydanlar!

Susmayın artık!

Bu sessizlik
ekmekten daha pahalıya mal oluyor bize.

Kaldırın başınızı!

Çünkü alın teri
sadaka istemez!

Çünkü emek
lütuf beklemez!

Çünkü insan
çürük kasalarının dibinde
yaşamaya mahkûm değildir.

Bugün soğanı yüz liraya dikenler,
yarın halkın öfkesini
hangi etikete sığdıracak?

Toprak unutmaz.

Ekmek unutmaz.

Çekiç unutmaz.

Orak unutmaz.

Nasırlı eller unutmaz.

Bir gün
akşam pazarlarından
umut toplayanlar,
sabahın ilk ışığında
memleketin hesabını soracak.

O gün
etiketler değil,
emeğin alnı okunacak.

O gün
çocuklar meyveyi uzaktan seyretmeyecek.

O gün
emekliler,
çürük kasalarının dibinde değil,
onurlu sofraların başında
ekmeğini bölecek.

Ve tarih,
bir kez daha yazacak:

Hiçbir saltanat,
aç bıraktığı halktan
daha büyük değildir!

Çünkü
bir ülkeyi ayakta tutan
sarayların ışıkları değil,

karanlığa rağmen ayağa kalkan halkın yüreğidir!