Platoniklerin Nöbeti

Ben sevmeyi,
kapısı hiç çalınmayan evlerden öğrendim.

Bir pencerenin önünde büyüdü kalbim;
perdesi aralanmadı hiç.

Sana gelmedim...
Çünkü bazı yollar,
gidilmek için değil,
uzaktan bakıldığında güzel kalmak için vardır.

Aşk dedikleri şey
herkesin elinde bir gülmüş meğer.
Ben ise dikenini sakladım cebimde;
çiçeği sana yakıştı diye.

Bir çocuk,
uçurtmasını gökyüzüne bırakırken
ipini elinde tutar.

Ben seni öyle bile sevemedim.
İpini de sana verdim.

Şimdi hangi rüzgâr esse
adını söylüyor bana.

Kütüphanelerde eski kitapların arasında dolaşırken
sayfaların arasından düşen kurumuş çiçeklere bakıyorum.
Kim bilir,
kaç kişi sevdiğini söyleyemedi de
çiçekler konuşmayı öğrendi?

Benim aşklarım
istasyonlarda hiç durmayan trenler gibidir.
Sesini duyarım,
dumanını görürüm,
ama hiçbir vagona binemem.

Belki de bu yüzden
kalbimde hep bir bilet gişesi açıktır.

Gece olunca
Ay, bütün âşıkların ortak lambasıdır.
Sen başka bir pencereden bakarsın,
ben başka bir şehirden.

Ama ışık aynı ışık...

İnsan bazen
kavuştuğuna değil,
kavuşamadığına ömür verir.

Ben ömrümü
adını hiç bilmediğin bir deftere yazdım.

Bir gün biri sorarsa:

"En büyük aşkın hangisiydi?"

Gülümserim...

"Hiç başlamadığı hâlde
hiç bitmeyenler..." derim.