Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Begonvil kokusunu estiren rüzgarlar da bitti
Sessiz çığlıklara bıraktı kendini tan

Geride kalan fotoğraflarda kaldı Aşk
Ve, hiçbir ressamın tekrarını çizemeyeceği

Doğdum; Annem mızmız bir bebek olduğumu söyledi. Sonra çok haylaz bir çocuk oldum. Daha sonra asi bir genç kız.
Gençlik böyle dediler; Ah şu zamane gençleri deyip hayıflandı, iç geçirdiler. Öyle ya, asi olmak büyük bir suçtu. Bir an ben bile şaşırdım! Geleceğim beni de endişelendirmeye başladı. Sahi durumum bu kadar vahim miydi?

Okula gittim; öğretmenlerim benden yaka silkti. Derste Laiklik dinsizliktir diyen hocamı sınıftan kovduğum için disiplin cezası aldım fakat ona da ceza aldırmayı başardım. Siyaset o zamanlardan ilköğretime bile girmişmiş meğer. Orta dereceyle zar zor mezun ettiler beni. Çalışmaya başladım, böyle memur olmaz dediler.
Tabi ya aralıksız otuz altı saat çalışmaya baş aldırmak,
memurluğa sığmayacak işlerdi.

Meğer özlemek aşkın diğer adıymış
Hiç bitmeyecek sandığın bir masalın külleriyle ısınmak

Meğer her şeye rağmen onu affedecek bir neden aramanın
Ve her şeyiyle onu sevecek bir neden bulmanın adıymış özlemek

Bazen gitmek gerekir her yerden
...
Özlemek bana aitti
Benim adım Özlem'di
Ama siz insanlar onu da aldınız elimden
Özleyemez oldum hiçbirinizi

Bi'yerlere yetişmeye çalışır gibi
Bi'yerlerden kaçar gibi
Önümde rüzgâr
Arkamda güneş
Bazen gölgemi yakalıyor
Bazen de bulutlara karışıyorum

Buğulu gözlerle bakardım dünyaya
Nedense küçücük şeyler hep aklımda

Seni mutsuz eden dünya malında
Aklım olmadı ki, söyleyeyim sana

Konuşsam şiir derler.
Sussam soğuk bir savaş.

Ah benim kimse kendimi söyleyememişliğim…

ÖZLEM SABA İLE İÇ SES , RUHSAL YOLCULUKLAR

Hiçbir şey yapmamak da çok şey yapmakmış meğer
Hem de kendin için

Taş gibi yerinde ağır

Biraz Hüzzam, Biraz Saba makamında bu sabah yüreğim sanki

Kaybetmiş, yenik bir Kadından daha acınası, daha korkulası yokmuş meğer ki

Belki de daha güzeli

Ben bir kadını hiç sevemedim.
Mecburen beni sevmesini bekledim.
Önce özürlü dediler bana.
Sonra özür dileyip, engelli dediler.
Çünkü özür kusur demekti.
Ben kusurlu değildim ki.