Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Bana bunu söylemeyin artık

Vaktiyle hepiniz oldum ben

Çarmıha gerilen İsa
Derisi yüzülen Nesimi, Hypatia

Sahildeyim
Emma Shaplin çalıyor
"Spente le stelle"
(Yıldızlar kapalı)

Martılara bakıyorum sonra

Biraz daha imge
Biraz daha ironi

Ağzını sık torbanın
Daha az konuş

Ve yine sabah oldu

Niye oldu ki

Bazı kendine gelmeler buruk bir tat bırakırmış damakta
Benimki de öyle işte

Bundan böyle
Sen doldur göğüs kadehimi Saki

Ne varsa Aşk'a dair
Senden içmek istiyorum bu gece

Kora yatmış gün…
İntihar ediyor ağzımdan dökülen her sözcük.
Pervasız bir aşkın.
Vefası da olmazmış derler.

Duydum ki;

İşte buradayım
Tam da olduğum yerde

Ne yer ayağımın altından kayıyor artık
Ne de aklım beş karış ilerde

ne kadar güzelsin sen!
ne kadar da zarif.
nağme nağme,
usul usul esen,

Sustuklarımı duysaydı
Konuştuklarıma bakmazdı

Ben ona yalnızca
Onun bana yarattığı cehennemden
Bir kıvılcım sunmuştum oysa ki

Oysa eskimekti ölmek
En acı olanından, yavaş yavaş ölmek

Her sabah aynı saate-aynı hatta gidip gelmek

Her gün ciğerlerimize yapışan o acıyı