her doğru eylem,
beraberinde bir vazgeçiş gerektirirmiş.
eğer özgürlüğümün engeli sensen aklım,
senden de vazgeçiyorum...
...hiç kimse, ilk önce kendi özgürlüğünü gözetmeden,
size özgürlüğünüzü geri vermez
Özlem SABA
güzel insanları özledim!
gönül ehli insanları,
aydınlık insanları.
-hepsi birden nereye kayboldular?
Leylekler de terk etti şehri,
Gri toz bulutları arsından aydınlığa doğru yol aldı.
Ben arkasından baktım öylece.
Gözlerimden akan yaşlar yangımı söndürmeye yetmedi.
Ve hiç bu denli güçsüz hissetmemiştim kendimi.
Kulaklarımda yankılanan sesi
Hayat, şu üç şeyi öğreti bana
Gözlerinde hüzün olmayan insanlardan korkmam
Ve uzak durmam gerektiğini
Korktuğum şeylerden daha korkunç olmam gerektiğini
Asıl şanslı olan benim
Çünkü mumyalanmış bir rahibe gibi yaşıyordum yıllardır
Ve geldi gelmekte olan
Ve asırlar sonra
İlk defa nefes aldım sanki
sen,
kaldırımların berduş adamı!
daha o gün anlamıştım,
uyuşmazlığımızı.
sen rakı seviyordun,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!