Özlem Herhalde Şiiri - Kadir Akbaş 2

​Bir özlem mi bu sendeki?
Tüh! Ne yazık...
Eski tozlu raflardan kaldırmışsın,
Gördüm o tozlu rafın eksiğinden.

​İzi kalmış o rafta,
Yakındı herhalde...
Bakmıyordun hiç o tozlu rafa,
Uzaklaştı herhalde.

​Artık elinde olduğuna göre,
Bir an olsun düşmemesinden
Anlaşılıyor, toz tutmamasından...
Üzeri eline geçtikten sonra.

​Sönmüyor bir an olsun
O üzerindeki rengi.
Bu özleme seni ne itti ki,
Hiç gözün bile kaymıyorken o tarafa?

​Uçup gidecek bir toz tanesi mi?
Göremeyeceksin onu iki saniye sonra...
Gökyüzünde, atmosferde bir yerde
Kayıp, esir kalacak.

​Yakınlar uzaklaşınca
Her zaman tozu kalmaz.
Özlem işte budur herhalde;
Uzaklaşınca gidemezsin her zaman.

​Özlemi yapışır tozu kalırsa,
Silmek istesen de tozu gitmez.
Gidemez ya da gitmek istemez,
Gelir benzeri çünkü.

​Hatırlatır sana yine
O özlemi,
O gitmeyen, gidemeyen tozu...
Özlem dedikleri işte tam da bu herhalde.