Bir Masaldı Parıltım Şiiri - Kadir Akbaş 2

Seni görmek isterim,
Geçmişte gördüğüm,
Gökyüzünde parlayan...
Geleceğimde de isterim,
Bakmak sana doya doya.

​Bilemediğim değerini eskiden;
Parıl parıl parlardın,
Olsam bile şehirde,
Bir lambanın altında.

​Belki kampta uyumak seninle...
İsterdim dinlenmek
Işığında masallar eşliğinde.
Korkmak isterdim belki de

​Karanlığından gecenin.
Yeter miydi ışığın bana,
Gökyüzünden parlaman?
Bilemem ama anlardım.

​Karanlığından gecemin,
Issız gecenin kollarında,
Bir tepede belki...
Sarılır, güvenirdim sana.

​Yeterdi bana o parlaman.
Yıldızlar da var hani o sayamadığım,
Bir süs gibi gökyüzünün.
Ah şu bulut olmasa!

​Gökyüzü berrak gibi...
Gelir gider, bazen ağlar,
O kadar hiddetlenir ki sis çöker her yere.

​Kaybolur gece gökyüzü,
O parlaman yoktur.
Ararım seni, kendimi kaybederim;
Korkarım kaybolmuştur.

​Ben ve sen yokuz artık.
Derken başlar bir düş:
Düşte yakınımdır ben sana,
Sen koşar mıydın ki bana?

​Konuşurdun benimle,
Ben ise dinlerim uzun uzun.
Derken düş bitmiş,
Kuşlar gelmiştir etrafa.

​Cik cik ötüşüp dururlar...
Ah gökyüzündeki parıltım,
Bugün yine gel, olur mu?
Yine seninle gezelim, konuşalım, olur mu?

​Gün uzun mu uzun,
Parıltıma var daha.
Koskoca bir gün,
Gelir geçer mi sensiz?

​Sevenler de vardı bu aydınlığı da;
Ben değil sevmek,
Sensizliğimi susturmaya çalışırım.
Olmazsan gözlerim kararır,

​Seni ararım
Karanlığında gözlerimin.
Ancak kayıptır ya gündüz,
Aramak ne çare!

​Gün geçse de
Gelse de gece,
Kaybolsam ya yine;
Yine, yeniden karanlığında...

​Seni görmek için parıltım;
Çünkü bilirim
Sevdiğini senin de,
Senin de selam vereceğini.

​İken ben darda, zorda bile
Anlamıştım, emindim
Senin de sevdiğini,
Tâ ki ölümüme kadar bir gerçekti.

​Parıltım gitti,
Tutmadı elimden.
Kaldım ben ve karanlığım;
Yoktu artık sevgili parıltım...