Güle Gül'e Garibim Şiiri - Kadir Akbaş 2

Bir sesti duyduğum,
Yalnızlığın kollarında.
Bir güldü kokladığım,
Yalın bir bahçenin ortasında.

​Yürekte kalmış birkaç nağme,
Bir dile dolanmış yalın bir sarmaşık.
Yalnız garibime kim bulaşır?
Bir gariptir, yalnızım, yalnız mı yalnız...

​Bir naraydı duyduğun, evet,
Yalnız adamın içindeki...
Bir o kadar da sessiz bir nara.
Yanaşma garibime! Yanaşma!

​Bir gariptir yalnızım,
Yalın bir gülden aldığı ilk koku.
Bir garibime ne yaraşır?
Yalnızdır ya garibim, hemen aldanır.

​Yanaşma işte bu yüzden,
Bıraktırmam sana garibimi!
Yeşerme onun bahçesinde,
Bir gariptir ya, bilmez yetiştirmeyi.

​Bu bahçe garibimin,
Yalnız meyve sebzesinin...
Bir gülü ne eylesin,
Yalnız güzel kokulu bir gülü?

​Yeşermemişti benim garibim,
Bilmez idi gülleri.
Yüzlerine aldanır,
Bir dikeni görmez idi.

​Bir dikendi ona acı veren,
Yalnız bir diken.
Bir garip nereden bilir ki bir gülü?
Yalnız yeşermişti artık bir garip.

​Bir dikeni görmüş, acısını bilen...
Yalnız diken battığıyla kalmış.
Bir acıdır geçmişte kalmış,
Yalnız bir garibimde bir de bende kalmış.

​Bu bir garip, bir garibimin hikâyesi...
Yalnız dinlenecekti, yalnız!
Bırakmam size garibimi,
Yalnız o benim garibim.