Hata mıydı benim sevincim,
Umut sandığım ise yalnızca korku?
Saklanmış bir ayrım var,
Rengi ise belirsiz.
Asla kabulü yoktur lügatimizde,
Neyse ki kimse habersiz.
Zamanı geldi geçti mutluluğumun,
Eh, ne yaparsın, bir sesi eksik.
Aaaa! Değil mi, sen tek değildin?
Sese bakılırsa büyümüşsün,
Görüyorum mahzunluğundan,
Umutsuzluğun, sessizliğin ele verdi seni.
Gülüşünü özledim sanırım,
Ya da o aileyeydi özlemim.
Ama eski miydi değerlisi,
Yoksa zaman mı değersizleştirdi seni?
Bir ahenkle, bir şevkle gelmiştin ya,
Ah hâline, vah hâline!
Hani o sana neşe veren günler,
Y-yoksa artık hüzün dolu sayfalar mı?
Bugün bilemedim ben kendimi,
Kendime mi yanayım yoksa maziye mi?
Neyse, mazinin adı anı olsun,
Benim adım da mahzun.
Hayallerine mahkûm olan mahzun...
Suçu hayalleri, karar ise
Kirli rengi soluk sayfaları
Bir hiçe çevirmesi olmuş.
O rengi soluk sayfaların üzeri mi çizik?
Ah, doğru ya, kalanlarıydı onlar!
Aslen yırtık, hiç olmaları gerekenlerdi,
İşte bir sayfa daha eksik kaldı.
Hep böyle olmaz mı zaten günümüzde,
Eksik kalır tek eksik o değil diye?
Aslen yalnız o değil eksik,
Belki de tüm eksik sadece günümüz.
Kayıt Tarihi : 15.01.2024 23:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Güne gün ile başlayıp maziye sararmıydı ki bu mahsun yada bugünü ararken aslen kayıpmıydı mahsun.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!