Geceye Yankılanan Nara Şiiri - Kadir Akb ...

Ne sanmıştınız ki,
Perde hep tutardı böyle.
Arkası ise yutardı perdenin.
Perde sessizdi bu gece.

​Suskundu perde bu gece.
Antresi heyecan, korku doluydu.
Gülen mi vardı bu heyecana?
Kimse bilmez ki bu idi tadı aslında.

​Kontrolsüz heyecana da ne demeli?
Gecenin yükü de ne ki acaba?
Tasası nedir bu sahnenin?
Bu destanı sarsan da kim?

​Pencereden gelen bu koku da nesi?
Ya da heyecana viran olmuş kalpler...
Bu gülen, ağlayan, alkışlayan da ne ki?
A doğru ya, bu da 4. boyuttaki nidalar.

​Bu nara da kimden ki acaba?
Başlayan sahneden olmalı.
Sizce nedir ki bu sahne?
Sahneye çıkan bu kişiler kimler ki acaba?

​Bu bir destan değil miydi
Penceremden baktığım?
Hatta bir parçam da burada olacaktı.
Nerede ki acaba bu parça?

​Geçenler var yine ve ardı sıra gelen sessizlik...
A, işte benim parçam galiba!
Şu an elinde düşürecekmişçesine tuttuğun.
Parça düşse eksik mi olur o sahne acaba?

​Tabii eğer destan bensem ve bu da parçam ise,
Kayıp her parça, her eksik sadece sende midir?
Yoksa sahnedeki destanda mı?
Destanı mı istediniz?

​D-Destanı sen bilirsin aslen.
O 4. boyut bilmez de görmez de.
Kayıp parça ise elbette sensindir aslen.
Aslen bu da bütündür ya zaten.

​Bütünü oluşturan, bütünü bütün yapan...
Bütündeki kayba sebep olan da
Sensindir belki aslen, amma bilinmez ki bu.
Bütünden başka kimse nasıl bilebilir ki?

​Ve evet, doğru duydunuz;
Bu da son mısralar destandan,
Ya da sizin deyiminizle tiyatrodan.
Son sesler mi? Elbette alkışlar!