Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

kelimelerle benim aramdaydı yarış,
fakat ayakları yoktu harflerin,
ben de zihnimi kemirmelerine
izin verdim...
önümde,
gecenin büyüsünü bozan

zamanın sus dediği saatlerde
vakitten çalma,
durdur beni...
kömür karası dehlizlerde
siyahta durma,

iki parmağımın arasında
asılı bulmuşlar seni..
adın yoktu!
şiir giydirmiştim,
serabın bin yıllık sevabına..
hırpalanmış harflerin

elleri serin sabahlar çizen,
derin şafaklar söken eller sen!
çiy döker kirpik uçların nicedir,
kirpiklerin
sabıkalı düğümler asar,
avuç içlerin durmaz;

bitiyor gölge,
çekiliyor....
sonsuz diye belleğime kazınan,
o engin nehir, çekiliyor.
kıyılarıma vuran
intihar balıkları var,

sessizliği dövdüm,
yalnızlığı dövdüm,
ışığı dövdüm havan da,
karanlığı karar da, pusu gölge de...
darlığı bolluğun ucun da..
sesi büktüm, çığlığı böldüm,

ürkek sevinçler ekmişiz hep,
zamanla yarışan.
sabahsız umutların
güz sarısı tohumları.
ay ışığında yıkadığım
şiirlerin sûreti,

beklemek düşmüş ömre
kekeme gülüşlerin dudak büküp
kekremsi tatlara döndüğü yerde.
yas indirmiş,
hayli uzak rüzgarlar,

~~~
ey avucumdaki sönük nefes
ey sessiz duânın yası,
sen titrek solgun mum ışığı
ben eteksiz kıyıların suskun kumu.
söyle;

...
cüretkârdı
eylemsiz düşüncenin imgesi,
âri bir varoluştu sesin yankısı..
o halde, sözü köksüz bırakıp
susturan kimdi?......⚘