Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

dizlerimin üzerinde gün
dizelerimin altında.
ağdalı imaların duruşuna,
dik başlı imlâlarım.
elimin güvertelerinden havalanan
martılar çarpıyor kalbimin kıyılarına..

hüznü dinlendirmem gerekti..
bir iki hokka şiir demledim divite,
lacivert, uzun bir sus payı,
upuzun bi susss..
han sessizliğini kıskandırıyor
ıssız balkonum.

boşunalık ilan ediyorum
dünün ertesini,
telaşlı bir çiçek gibi
kovalıyorum savruluşunu kanatların
ve kabuklarını soyduğum sabahı.
saten dokumalı

bugün kalbimden bir kuş göçe durdu,
zamansız,
kırağı çalmış yürekte duramam dedi.

kozasını yırtan bir kelebek havalandı,
ansız,

soyabilirim akışta sıyrıkları,
ayırarak içe saplı dikenleri
tek tek incelikle,
acıtmadan..

ısırarak yarattığınız kabusu

bölüm/bir
...
dur,
eğme başını öyle!
hüzzam sokaklardan silinirken izin,
anasona siner şimdi kokun

durma bu şehirde git
kiremit kırmızısı ağıtlar yükseliyor
göz alabildiğince içine..
ihtimallerin kıyısına
halat atmaya yetmiyor elin
git

ellerisin sessizliğin
ve parmakların yok;
__uzanıp tutacağın,
ve tutup sarılacağın kolların..
ruhunu bize devrederken
söğüt dallarına asılı kalan dilek,

düştü..
rastgele bir mevsimde ömrün
muğlak bir zamana..

düştü..
zinciri kırık gönül salıncağından,

kelimelerle benim aramdaydı yarış,
fakat ayakları yoktu harflerin,
ben de zihnimi kemirmelerine
izin verdim...
önümde,
gecenin büyüsünü bozan