Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

beni yolumdan meğer,
hep bu sol'un kaygısı çıkarmış.
yasaklı şairlerin,
kör dört duvar arası
firari dilleri,
sorguya çektikçe

dizlerimin üzerinde gün
dizelerimin altında.
ağdalı imaların duruşuna,
dik başlı imlâlarım.
elimin güvertelerinden havalanan
martılar çarpıyor kalbimin kıyılarına..

hüznü dinlendirmem gerekti..
bir iki hokka şiir demledim divite,
lacivert, uzun bir sus payı,
upuzun bi susss..
han sessizliğini kıskandırıyor
ıssız balkonum.

boşunalık ilan ediyorum
dünün ertesini,
telaşlı bir çiçek gibi
kovalıyorum savruluşunu kanatların
ve kabuklarını soyduğum sabahı.
saten dokumalı

bugün kalbimden bir kuş göçe durdu,
zamansız,
kırağı çalmış yürekte duramam dedi.

kozasını yırtan bir kelebek havalandı,
ansız,

soyabilirim akışta sıyrıkları,
ayırarak içe saplı dikenleri
tek tek incelikle,
acıtmadan..

ısırarak yarattığınız kabusu

bölüm/bir
...
dur,
eğme başını öyle!
hüzzam sokaklardan silinirken izin,
anasona siner şimdi kokun

durma bu şehirde git
kiremit kırmızısı ağıtlar yükseliyor
göz alabildiğince içine..
ihtimallerin kıyısına
halat atmaya yetmiyor elin
git

yüzü yıkanmamış sabahları geçtim
şehir hala akşamdan kalma,
ayılmadı
mahmurluk santim santim,
açılmadı
kuru, gri, mürekkep alacası gözü.

ellerisin sessizliğin
ve parmakların yok;
__uzanıp tutacağın,
ve tutup sarılacağın kolların..
ruhunu bize devrederken
söğüt dallarına asılı kalan dilek,