Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çoğaldım dalında çiçeğe durdu
ayrıldım yelinden savruldukça
unutur yağmuru yağdı kudurdu
ayrıldım yelinden savruldukça
ciğer sancısından kavruldukça

aynı alda doz
bir yanında sen varsın
bir yanında o
süremleri savarsın

söğüt eğilmiş

gözledim akrep
yelkovana göre küt
düşünüyorsam
aynı eksende döner

kendime sordum

ayrık tarlalarında
umara kalırsanız
ayrı katarlarında
humara alırsanız

yürüyüp geç anarak

ışık saldım ana
yakalanan yanar mı
kas katı donar mı
sesin gelsin bu yana

kör karanlıktı

'necla develi ye yapılan yorum'

sevgi mayası
yüreğe serpilmeli
çıkmaz boyası

yanağımda çukura
eşelet çiçeğin dik
kucağımda tokura
dayanır mı hiç gedik

sırtımda sıvazlayan

bir başkayım ben
sende seni olmayan
buğulu gözlerde
seni sana dolmayan

can damarında

ay kayboldun ortadan
kimse görmez mi beni
vay ayoldun fortadan*
yele vermez mi beni

mavisindendir gecem

ay karanlığında gel
muştuları doldurun
kalması kime engel
hamlığında oldurun

erke terk edilen birikim