Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gizinde yanar geçmiş
acı sağanağında
an kollarını açmış
pespembe yanağında

imgeler kıskacında

çoğalmış şişi
cüzdanında da iri
parlıyor dişi
dudağında ki kiri
köşe taşında biri

köşeye kıstırılmış
üşüyorsa soğuşa
neşeye kastırılmış
düşüyorsa boğuşa

avuç içim harlıyor

çevren çizgisi umut
çek çekebildiğince
göz kırpışından belli
gökyüzünde gözlerin

durudur pırıltısında deniz

aykırı düştü ayrılık sevdaya
yaşamak düştü alıştı kötülüğe
aykırı kaldı zararı bilebile
geriye geldi dalaştı kötülüğe

aykırı saldı karada yüzemedi

Gönlüne sağlık
En değme ozana taş
Ne de çabucak
Çıkar mı taştan ataş

Olur olmazla

kahrı kuyudan çekip
kova dolunca taşar
zehre koyultan ekip
dağın bulunca aşar

açtıran soluğundan

korkular biterken
gözünde patlar hüzün
saklayamadın

komşu elinde
paketle açar kapı

seni satarım
sensizde yatarım
acıya banar
tuzla yutarım

çöplükte çürürsün

istasyonda marşandiz
kendince toparlarken
yüksekten bir ses tiz
kavaklık saparlarken

saçlarından dalgandır