Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dediğin gibi değilsem
dudağından düşendi
selam verdin eğilsem
dudağından pişendi

sözünde de durmadın

bakma öylesi
bakışıp durduğuma
yok mu hilesi
kakışıp yorduğuma
çakışıp sorduğuma

aç yerin açtır insan
doymasını bilmiyor
kaç erin kaçtır nisan
doymasını bilmiyor

çocuk burultusunu

doyumsuzluğuna alkım
yıldızdan uydurur zülal
haykırdık içine salkım
uzakta duydurur gülal

serin bir pınara insem

tanrım güç ver yoksula
yaşaama sevinci ver
karanlık dünyasında
çektiği acılara karşın
ver sevinin öpüşünü

geriye kaçan adımlarından git
ayrıntın içinden yiterken sus
mor acının derinliğinden
içinden burukluk avuç
özlendiğinden kalır
özlendiğinden kal

değilim mi demiş gülünay usta
defterinden doldu şiirler yazar
yeni doğmuş taya adıma susta
kır çiçeğin yoldu şehirler kızar

şe’si bile dolmaz şair değil ki

dosttan karaçalı gülü
yanar yüreğin ırarken
gören eylemiş bülbülü
kanar dikeni kırarken

yar diye inlerken özü

gölgeden uzadıkça
ünlemini düşürdü
sevdaya susadıkça
inadından üşürdü
aç
bitik

dolunayla bir
yasını böler yıldız
yüreğime gir