Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayağına değer yol taşları
kalkışlanır zamana
yürütüp giderken
kırlangıçlar çığlık çığlığa

üstündesin acır yol taşları

duvara yapışıktı kapı
kısık ışıkta yanardı fener
yılda kaç kez sönmüştür
gökteki yıldızlar
geceye kalınca gör
nasıl kalınlaşır çizgilerdi

karşılasam mı
bir demet çiçek ile
yağmur tanesi
dövsün kiremitleri

yaprağı sermiş

yeliyle sevişirken
saçlarından uz attı
çıdam taşı dişerken
uçlarından poz attı

düşlerimle savruldu

dineldim yurduna kapı açılmaz
nedenini sordum dolmaz dediler
yöneldim derdine ışık saçılmaz
gidenine yordum olmaz dediler

sevdasına yandı seren solunca

günaydın kalkışında
güne sarkışında
şiirler serptim yüzüme
ikinci yunuşu yüzümün

şiirle yatıp kalktığım

sulu sepken gibi eridi
gecede gördüğüm düş
ellerimde kelepçe vardı
şimdi bakın bom boş

güz gelirken davul çalınıyor

körü körüne sürdü olumsuzluğu öne
inadına öldüğün süremle kışa döner
avuçlarına düşer geçince üstünkörü
öner bir çözüm yolu açığı dolmasına

dolanırken sokağı karşıma çıkagelir

sakız çiğnerken
kaykılmış koltuğa kız
oğlan dalgada
gelir pişman uykular

bir başkası var

bir yudum sevgi
bölüştüğümüz gerçek
soluğum taştı
tuttun ellerimden hep

tek yürek sustuk