Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tin varlığında yundukça
benliğinde taşanlar bana
terk ederken hüzünlenir
soluk alışı kıt gelir şişer
geceme sığınır umutlanır

öfkeyi
bıyık altı edip
güler gibi
davrandı çoğu kez

tümceler uzardı

yağmuruna iner göğün karası
karabulutlarda sel olur gider
yalabık çakınca kaçar arası
soğuğuna akar yel olur gider

alında alı sür morunda moru

yürekte yanarak ağlamadı mı
dar olur gönlüne dağı taşları
uzakta anarak bağlamadı mı
var olur gönlüne sun ataşları

gününe ışık ol gecende ayaz

isyan etmeli
deli gönül coşarak
kimler savunsun
söylense söz mü kalır

görüntü kopuk

yürekten sıkıyorsa
var olunuz görelim
erekten bıkıyorsa
hiç olunuz dürelim

çoğalabilir misin

ölümü söz olunca
unutuldu saflarda
helallik öz olunca
tutuldu insaflarda

gidişinde ardında

yaprakları dökülür
ağaç çürük olunca
eski birden yıkılır
direk kırık olunca

sürme çekme kaşına

ölünceye dek
kızmalıyım halınca
sevdaya bedel
yaşanmanın falınca

deniz altında

gülmemek için ne gerekirse
yaptıklarına inanmam
ölü evinde güleriz
de
şimdi bir anlam veremem
kendimi baştan geremem