Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yağan yağmurla
içteki buzlar erir
kış geç gelince
alkış hükmediverir

kurumuş dalı

hesapta çocuk
bakıyor ve yazıyor
gün boyu sıcak
çıkarınca topluyor

gözleri uyur

düş
gün ne acıya döner
puslu ve bezgin yüzünü
sözün eğninde hep o giysi hüznü

düştü

duldaya düşer
düşeşine gelmeden
hep üçer beşer
düştüğünü bilmeden

yağı yağdansa

papatyanın güldüğü
düşlerdedir gözlerin
uğrundan yülüdüğü
düşlerdedir sözlerin

sönük yanardağ gibi

ellerim boş
neden pekiyi
hepsi bu mu
akıntı nereye gider
nereye götürür bizi

su serpince içime
dünyalar benim oldu
talih kuşu saçıma
dünyalar benim oldu

sürdüm geceyi göze

mutun bittiği
umudun esmediği
bir yerden sonra
var oluşuna kaldım

dilim dilindi

açık kapılarında, ürküttüğün koyunlar
tozu dumana katıp, ardındaki bulutla
ardına değin sökül, menteşelerine çık
umutla döneceği, buğulanan gözlerde

tuğlası su istiyor, usta da yanmasını

perdeleyen gölgeni
serebilseydim dünya
yaratanında seni
görebilseydim dünya

yarattığı evrene