Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalnızlığa sarıldın
sarmaşığın dalına
şehir uykuya daldı
karmaşığın halına

ay ışığından öykü

sesin em olur
hüzünlü söz kındıra
dinlerken seni
uçan kuşlar indire

sesin im olur

sesine ses olabilsem
çok ötede dağladığın
yüreğine dolabilsem
gönüllere bağladığın

kara hayıt üstünedir

kuş muydun ötelerde
sesin uzakta mıdır
özlemin gecelerde
sesin uzakta mıdır

yerin boştur dolmuyor

menderes gibi
dağların doruğundan
deniz bakarım

dağların karı
dağıtınca efkarı

tıklım tıklımsa alan
boşluğa dolunca ses
kendini yerde bulan
yaşam boyunca nefes

geceden sıyırmadan

anla birlik
yüzüm çorlandı
ekleniyor yüreğin
ezgileri duyunca
kıpır kıpır kıpırdanıyorsun

açık kapıdan konuk
girince ses seda yok
başın üstünde onuk
gerince ses seda yok

merhabasında sıcak

sese canı verilse
emilecek kanıyla
yenilenip derilse
denilecek anıyla

başına serilecek

sese sesler çoğaldı
kalabalık dolunca
tıknefesler doğaldı
alabalık bulunca

kimi çorbada arar