Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karanlıkta kuz
gün yüzü özleminde
geçemeyen renk
tutulmuş dilim benim

içi bomboştu

ayrı düşünce sıla
gözümde tüter mola
değer geceler yıla
sözümde tüter mola

yalnız yatarken seni

bulutların yığınca
ucu bucağı görmez
kanatların sağınca
koçu koçağı germez

acılarına korkma

sessiz ve derin geçen yıllar ardından
iz bırakmışlar sonsuza özleneyim
örtün üstüme sinsice gözleneyim
uzaktan uzak türkü türküleneyim

dünden aydınlık ağlayın coşku dolu

neden başıma taç kınayacaksam
yanımda elimden tut tutacaksan
dağında taşta aç kanayacaksam
canımda telimden tut tutacaksan

burnundan kıl alsa sanatçın olur

tutudan çıktı gönlüm
zora düştüm zorlarım
geldim arkada önlüm
kora düştüm korlarım

uğultusundan boğan

tutu kalmış sevgiliye yüreği
sevmem ya da sevmemem
söz konusu bile değil
uzaklığına düz orantı
sancısı artar inadında

özleminle bağladın
özünle tutukladın
gözleminle ağladın
gözünle tutukladın

yollar gider yurduna

hacın yatmaz ise yatıracağa
külünü yutamaz diyebilir mi
belgeli yalandan batıracağa
dilini tutamaz diyebilir mi

yedi hece eksik on yedi gerek

sözü dese düğümü
izi gönlünde tutar
gülücüğü boğumlu
özü gülünde tutar

delice sevişmek var