Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

keyfim uçtu
duygusuzluğum tavanda
hamlıktan kurtaramadım
karaladım gönderdim de
kendim bile beğenmedim

sürem eteğin sarı
yelinde kaptırınca
yaprağındı ayarı
gelinde çaptırınca

sise bürünür dağı

yolculuğunda an eskir
bugün yarın derken
bir ağacı gölgesine
dökülür üzerinde kir

dudaklarında ökse ır

parmağına dokunun
gönüllerde kokunun
eli ne derse desin
gazeteden okunun

uçurtmayı uçurdu

çevremizden çevirdi
körün eline kaldık
taze çamlar denirdi
zorun eline kaldık

çığlığın göğe değdi

sıkışık kaldı yürek
elinde kalemin boş
köşede baldı erek
kızdığına yazın hoş

ağladığın saat de

eli böğrüne kalmış
üveyik çığlığından
yeli bağrına almış
üveyik sığlığından

açıktandır apansız

eli elden kopunca
eklediğin akşamı
topunaydı topunca
beklediğin akşamı

ay ışığından gecen

elimdeki palazı kaçırmadan
salıvereceğim gökyüzüne
güneşi gördükçe
kanadını öpsün aydınlık
dayanamam küçüğüm
senin ağlama

ölünün yüzü bibim buz soğuğuna teni
katran karasındadır giydirileni özde
batar çakır dikeni söylediğiniz sözde
gül yüzünde dibim kuz soluğuna beni

acılarında henüz gözleri kan çanağı