Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yüreğime düştün ya
sevgi yağar geceden
gereğim üşüştün ya
sevda yığar geceden
andığımda
içime yağmuru yağar

asma dalında
ansızın düştü yaş
çelik bilendi

kalınlığınca fışkırdı öz
her çelikten

eksildikçe her gün yararına var
akreple yelkovan kumpasınadır
uykum yoksa bile zararına var
kreple sırtından kum pasınadır

tan aydınlığından alkış çıtlığın

yıkanacak yüzümden
tozu dumana katmış
tıkanacak sözümden
savrulup öte atmış

neyini seveyim senin eylül

yüreğim kan ağlıyor
gittin hüzünlerdeyim
gece boyu yağmurun
yağan özlemindeyim

acılara dayandım

sözün özünde
yel tepesinde uçar
uçurtmasıyla

yüzün üzende
düşen yapraklarını

dilinde uçurduğun okşamaları
duymadı belki de geçip gitti
uçuruma yuvarlanacaksa
sözün yeri bitti

ceylan gibi ürkekti

söz veren de döner mi
dönemem dönene sor
sevgi yanar söner mi
sönemem sönene sor

duygulu has sözlere

söz yankıdır kanımda
ar dilde yazın sancım
uyan ki dükkanımda
kar beyazın usancım

söylentin değil üzgü

sulu sepken yağıyor
Denizlinin göğünden
eller cepken yığıyor
kimi gelir düğünden

nedendir yaşıyorsa