Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ırmak yalnızlığında
çelişir düşüncende
öpüşür sandığında
karanlığı gecende

kıpırdayan yapraklarda

sun düşündüğün kini
sözün tatlısına bulayıp
kim olduğun bilinmeden
duldada giz kalıp

sevdiğini söyle utanmadan

yalnızlığın avucuna
menderesinden çizil
doruktan yar ucuna
çay deresinden gizil

mayıs kokusuna

özleyip durma beni
istersen geleyim mi
ataşa sürme beni
ateşte kalayım mı

özleyip yorma beni

başkaca benzeri yaylanın hası
yalın baharına yıksın da görün
sevdalar başında yaşların yası
akarı gözünde bıksın da görün

karıyla ağarmış yükseğe başı

söyleşirdik o günde
sazı çalıp türküyle
dolaşırdık öğünde
sazı çalıp türküyle

kimleri geldi geçti

dökülen saçlarına, konargöçeri akşam
düşlerinden dolunca, ölenler umurunda
ciğer bağında düşer, yırtılınca sökülen
dumurunda yaşlanır, geceler uzanırken

kırk yamalıdır sevgi, dikiş tutturabilir

eklenmenin gereği
özü dışıma çıkar
ödenenden ereği
yazı kışıma yıkar

düşüne girdikleri

yelinde savur
yaprak arasına koy
gönlüne sarıp

elinde çevir
aklına göre yönelt

karlı gecelerde ay
değnek gibi ayazlanmış
dal uçlarında çaylak
ağaçtan ağaca
bulutlara bata çıka