Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gece gözümde görsen
gökyüzüyle bir ağlar
her damlasını dersen
yüreğine sık bağlar

gümüş rengin alınca

azıcık yaşadığı yer
diken oldu battıysa
fazlasını çıkardı gitti
sormadı kimse
kim kimdi demeden

sevgisini yitiren
yüreğinden vurulur
işin en başındayken
mutluluğu kaybolur

birbirinden habersiz

teninde soldu umudun külü
son kez taşıdın onu günlere
seyrek bas serpilmiş sayfaya
kimi aradıysan hepsi burada

ardına dek açık avluya girsen

kendime soruyu öyle sorunca
kimi kakım dedi kimi as diyor
aklımda gölgesi beni yorunca
kimi leke dedi kimi pas diyor

şaşırdım habire bir de gerildim

kimi dinlesin beni
ve doluca derdimi
umuduna da yeni
umarını derdi mi

tanılarda unutur

kimi döne kapından
gittin gideli sorma
elem hıçkırığından
kendini boşa yorma

yüzünün gizeminde

kimi aşın pişirir kimi turşusun kurar
zoruna giden nedir anladığından düşe
derleyip toparlanır yüzündedir endişe
kimi kaşın aldırır kimi kendini yorar

kimi yaptığın bilir kimi ezberindedir

sessizliğine
sinmiş sesine sesi
parmağın ucu
kımıldadı kendine

tık yok deyince

kimine zor daldın da
kimine yel esmez mi
yanarak kül aldın da
kimine el küsmez mi

gönül kapısından gir