Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ala kır dünya
gecededir cin peri
bir baş uzatır
karanlıklar içinden

düşünürüm kim

alana çıkın
içinde çocuk kalsın
tezce büyüsün
kasımpatılar gibi

alana çıkın

geriden kalan göçük
yalana kurban ediş
derdini salan küçük
talana kurban ediş

kocaman bir insandı

akşamı buruştur at
geçeni gelecekte gör
doğaya sal bakışlarını
yüreğini esen yele yinele

ölmüş bir kavga çoğalmasını

alabildiğinden git
yer gök birleşiğine
daha öteden seyit
nereden geldiğine

ortalardan gelmiyor

olmadık anda
düşüm çıka gelirdi
acım duyanda
yettiren bir gelindi

derlediğimdi

alaca gecesinde
yellerine kestirip
hecesi hecesinde
sözcükleri estirip

ağaçların duldasın

acımam sana
geçti o zaman öte
sor anlayana
dumanı nerde tüte

duyduğun seste

ne tükenecek
kalem kağıt ne ömür
ne yıkanacak
kirlenmiş duygularda

sözü donacak

alevlenirse
tutuşur temmuz sokak
sıcaksa evde
demin döküldü tonla

tuzu tortudur