Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ilkyaza üşendikçe
kışlanıyor yaşları
beyaza döşendikçe
çiçeklenir başları

bir başka oluyorsam

Önümüze çıkan kaya dibinde
Kırılmış çakıl taşlar

Sözcükler dökülmüş
Uzayan yollarda

ilk
çıkış
noktası
karanlıktır
haydi elbirlik
toplanmalı birde

imgelerden söz olsa
serinde mi süzülür
simgelerde öz dolsa
derinde mi yüzülür

avın yerinde sessiz

yaşadığım sözcüğe sordum kendimi
nasılım diye
güldü
git işine dedi çal dur akşama dek
gülümsedim

yolculuklara
düşersem kahırlanma
duygusuzluğa
saparsam ki harlanma

kenetlemeğe

imlerinde bulduğum
gözlerinden ses akar
gün batımına buğum
tutuşur nefes yakar

ürkekliğinden zaman

öyküdür düşer dillere
sevdasına boyu kadar
öykünür taşar sellere
damlasına suyu kadar

özlemi yanar gözünde

imrenirim ellerimin hünerine
ne sesler ile dökülürdü üstüne
ne de güzel yaratmış taş gibi sağlam
ne de alımlı çokta çalımlı
yakışıyor da hani
boşluğunda açılan sayfa

düşüyordu düşleri
ırak bir şehirdeydi
değemedi düşleri
ırak bir şehirdeydi

oysa coşar ırmaktı