Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

boğazına vardı gırtlağın tutup
sığabileceksek elimizden dar
insanlar kovardı türü unutup
yığabileceksek yelimizden yar

tutkularımızdan sarınır mıyız

yordun geceden
kara masal içinde
ne okuyordun
keder tortularında

oturuyorum

yorganından bilirsin
solurken duy sesimi
urganından belirsin
yağlarken nefesimi

aynalardan kırlığın

gösterme sakın
aya benzer yüzünü
benden de yakın
oya sezer özünü

görüyor musun

yorgun kalınca
kuşkulu öznesinden
karanlık biter
güneşe ötesinden

gün biriktirse

saati bilmem kaçtı
güzel şarkılar sundu
sesine ahenk uçtu
göz yaşlarıyla yundu

an izleri teninde

yorgunluğuma yüktün
kara zindanda mıyım
durgunluğa büyüktün
yine bir yanda mıyım

kaldırdığım taşlardan

gazelin hüznündeyim
geceler saklar
unutulan öyküleri
soluduğu gizeminde

tan kızıla boyanırken

yordu beni
yanına geleceğim bir gün
yüreğime
bir parça özlem süreyim

ıradı yollar

göçte an durur
yürek darmadağındır
kırgınlığın koy
bana armağan kalsın

yutkunsa mıydı